„— Zawiązali, panie majorze!
Twarz rudego herszta spłynęła purpurą. Grzmotnął pięścią w stół i wrzasnął
— Nie kłam! Psiakrew! Przestańcie wreszcie ze mnie robić wariata, bo powystrzelam jak. psów! A kto ich rozwiązywał, kto Sto pięćdziesiąt worków!!! Na oczach dwóch szwadronów rozwiniętych w tyralierę!!!
„Wiktor" stał z głową wciśniętą w ramiona. Z czoła spływały mu krople potu.
— Nie wiem, nie wiem, nie wiem... — powtarzał bezgłośnie, sam sobie z tego nie zdając sprawy.
W drzwiach stanął wartownik.
— Panie majorze! Kapral „Pędzelek"...
— Nie ma mnie! Zajęty jestem! Nie widzisz do jasnej cholery!
— Panie majorze, kapral „Pędzelek" powiedział...
— Wynoś się stąd, nie rozumiesz!
Wartownik znikł. Za progiem został odrzucony na bok, do izby wpadł kapral.
— Panie majorze, melduję swój powrót z zadania. Mam pilną i ważną wiadomość.
„Łupaszko" chwycił ze stołu pistolet, który leżał tuż obok opróżnionej do połowy litrówki, kubka z okowitą, kawałka żółtej słoniny i pociętej cebuli. Wymierzył broń w intruza.
— Mów! — wycharczał. W jego oczach . czaiła się wściekłość.
— Dowódcą plutonu ochrony lasów państwowych w Hajnówce jest podporucznik Jerzy Góral...
— Wszystko! — zasyczał „Łupaszko"“(11)