„Działalność na stanowisku wiceministra spraw wojskowych (1919—1920) umożliwia Sosnkowskiemu zebranie doświadczeń w zakresie współpracy z ciałami ustawodawczymi — komisjami sejmowymi, a czasem także z Sejmem na posiedzeniach plenarnych. Mimo stosunkowo młodego wieku Sosnkowski szybko zdobywa sobie autorytet również wśród posłów. Zawsze taktowny i opanowany potrafi w krótkim czasie przeprowadzić doniosłe dla wojska ustawy.
U progu wyprawy kijowskiej Piłsudski awansuje Sosnkowskiego 21 kwietnia 1920 r. do stopnia generała porucznika (generała dywizji), by po szybkim i żałosnym jej finale powierzyć mu funkcję „straży pożarnej na szczeblu operacyjnym".
Otrzymane zadanie Sosnkowski wykonuje w okresie 25 maja — 12 czerwca, nacierając z rejonu Postaw, odrzucając oddziały Armii Czerwonej i osiągając nakazaną rubież Auty. Daje to Piłsudskiemu pewien oddech, nie spełnia jednak jego nadziei na ustabilizowanie frontu i odtworzenie odwodów. Zdając sobie sprawę z rozmiarów koniecznej mobilizacji sił na zapleczu, Piłsudski ściąga Sosnkowskiego ponownie do MSWojsk. i powierza mu dodatkowo godność członka Rady Obrony Państwa.
W decydującym okresie kryzysu na froncie — 10 sierpnia — mianowany ministrem spraw wojskowych, Sosnkowski rozwija gorączkową działalność w trzech kierunkach rozbudowy armii z wykorzystaniem wszelkich rezerw ludzkich i materialnych, włącznie z materiałem wojennym obiecanym przez mocarstwa zachodnie; wprowadzenia żelaznej dyscypliny na froncie i zapleczu, włącznie z rozstrzeliwaniem dezerterów, oczywiście na mocy decyzji Rady Obrony Państwa; przeprowadzenia w Sejmie ustaw gwarantujących ziemię żołnierzom uczestniczącym w wojnie, a lula. uiwiwuźniujących do nadawania Orderu Krzyża Virtuti MiUtarl 1 Krzyża Walecznych za zasługi na froncie.“(1)