„Flageot, uderzony taką niełaską, stał przez chwilę
jak rażony piorunem. Ocknął się jednak i jak męczennik wyznający prawdę rzekł
— Niech i tak będzie! Bernardet, oddaj papiery pani i zapisz, że występujący dał pierwszeństwo sumieniu przed majątkiem.
— Przepraszam, hrabino — szepnął marszałek do ucha pani de Bearn — ale zdaje mi się, że postąpiła pani bez zastanowienia.
— Jakżeż to
— W jakim celu zabierasz swoje papiery od tego poczciwego człowieka
— Aby zanieść je do innego prokuratora czy adwokata — zawołała hrabina.
Pan Flageot podniósł oczy w niebo z żałosnym uśmiechem, mającym wyrazić zaparcie się siebie i stoicką rezygnację.
— I po cóż — szeptał dalej do ucha hrabiny marszałek. — Skoro uchwalono, że sprawy nie będą rozpatrywane, cóż to pomoże, że twoją sprawą zajmie się inny prokurator
.— A więc to jest stowarzyszenie
— Jakże by inaczej do licha! Czy pani sądzi, że pan Flageot _ byłby taki głupi, aby się narażać, gdyby nie był pewien pomocy współtowarzyszy
— A jak książę postąpi
— Ja oczywiście zostawiam tutaj moją sprawę. Pan Flageot to zacny prokurator i zdeponowanie moich papierów u niego jest pewniejsze niż u mnie. Zostawiam mu więc, wynagradzając naturalnie tak, jakby prowadził tę sprawę.“(9)