„Jednak nie każdy układ otwarty wymieniający materię i energię z otoczeniem można zaliczyć do struktur dysypatywnych. Układy otwarte dzieli się na trzy klasy
1) Niezbyt odległe od stanu równowagi termodynamicznej, o wartościach parametrów nieznacznie różniących się od wartości odpowiadających stanowi równowagi.
2) Charakteryzujące się niższą prędkością dopływu 160 energii w porównaniu z prędkością jej dysypacji, o wartościach parametrów stanu, które mogą znacznie odbiegać od wartości odpowiadających stanowi równowagi.
3) O wyższej prędkości dopływu energii niż prędkość jej dysypacji przynajmniej dla jednego stopnia swobody układu, o wartościach parametrów zawsze istotnie różnych od wartości odpowiadających stanowi równowagi.
Układy należące do pierwszej klasy posiadają właściwości zbliżone do układów w stanie równowagi lub w stanie stacjonarnym. Równania różniczkowe opisujące dynamikę zmian wartości parametrów są liniowe i układ podlega liniowej termodynamice procesów nieodwracalnych.
Układy przynależne do drugiej klasy dążą do stanu charakteryzującego się najmniejszą produkcją entropii po takiej drodze, by kierunek największej prędkości zmiany parametru pokrywał się z kierunkiem najsilniejszego spadku źródła entropii. Dynamikę układu opisują już nieliniowe równania różniczkowe, przy czym może wystąpić kilka stanów stacjonarnych, w których produkcja entropii posiada wartość ekstremalną. Jeśli liczba stanów stacjonarnych jest większa od jedności, to co najmniej jeden z nich jest niestabilny. Punkty stacjonarne charakteryzujące się minimalną produkcją entropii są stabilne. Natomiast inne punkty stacjonarne mogą być niestabilne.“(4)