„Kasztanek grzebie wdzięcznie kopytem, ślicznie potrząsa głową. Piękny koń. Kawaleryjski. Po prostu nie można mu się napatrzeć.
— Podziel się ze mną jabłkiem, przyjacielu.
Na wyciągniętej dłoni plutonowego — czerwone jabłko. Kasztanek chwyta je zębami ostrożnie, z namysłem. Krótki chrzęst i — jabłko rozcięte na pół. Nie szczędzimy słów zachwytu. Chłopak ma obandażowaną rękę, pytam, czy nie zmienić opatrunku. Bandaż aż czarny.
— Pani zna się na sanitarce Niechże pani dołączy do nas. Mamy wóz odpowiedni. Sanitariusz jeden zabity, drugi ranny...
Honorka wycofuje się dyskretnie, ma już dosyć wojny. Ale ja Mam dosyć tułaczki z kąta w kąt, pójdę z wojskiem. Zgłaszam się do oficera. Słucha meldunku, . odpowiada
— Proszę się zgłosić przed świtem. Widzicie, jak oni wyglądają Spią na stojąco. Czołem! Jutro o świcie.
Oficer nie myśli o sobie, odszedł ku żołnierzom, wpycha ich do stodół, na słomę, obdziela kromkami chleba. O kuchni polowej nikt tu nie wspomina. Żywią się własnym „przemysłem".
Gospodyni dowiedziawszy się, że mam pracować w polowym ambulansie, powiada, że uszyje mi z prześcieradła biały fartuch. Znajdą się też i bandaże. Ma płótno.
Pomagam w wyrobieniu ciasta na chleb, trzeba upiec nocą dla wojska. Gospodyni szpera w kufrach, siada do maszyny. Nie mogę doczekać rana. Chwyta mnie gorączka, trzęsę się z zimna. Antoni „bezsens, gdzie .się będziecie wlekli za wojskiem. Co pomożecie" Nie słucham go i próśb Honorki, żeby zostać. Będę miała swój Korpus Ochotniczy, już teraz nie ustąpię. Muszę Coś robić. Pójdę!“(16)