„O, owszem, wyjadą. Ale niema pewności, że w innem miejscu będzie lepiej.
— Nie, —mówi i panna dEspard, zgadzając się. I, jakby z własnego doświadczenia, dodaje, że na
nic zda się chyba frasowanie, nie będzie od tego weselej. Nieprawdaż ^
Towarzysze wychodzą z założenia, że brak jej p. Fleminga, hrabiego, i pojmują że krzywda jej się dzieje. Moss opuszcza w dół oczy i mówi, aby jej dodać otuchy — Do djabła tam z frasowaniem!
Wyglądał, jakby najmniej ze wszystkich miał powód czuć się zadowolonym. Pannie dEspard żal go się zrobiło i, wbrew serdecznemu swemu przekonaniu, przyświadczyła mu
— Ma pan doprawdy słuszność. Na nic zda się ślęczenie, na nic siedzenie w swym pokoju i domacywanie się własnych oczu. Jaki sens temu
Samobójca jest bardziej krytyczny — To zależy, odpowiada riV to. — Można może długiem! a ścisłemi rozmyślaniami znaleźć jakieś światłe wyjście. Nie wiem.
Przyszli do domu. Ci dwaj nie byli do pogardzenia, nie pletli banialuk i kurtuazji, było w nich coś. Podczas następnych dni widywano pannę dEspard częściej w ich towarzystwie. Swój ciągnie do swego. A że i ona popadła w nieszczęście, obaj towarzysze nie przedstawiali dla niej zbyt marnego towarzystwa, pokrzepiali ją pewną przewagą w sposobie myślenia i zabawną mową, niekiedy śmiać się z nich musiała. Co za hardość w obojgu, choć przecież i ich los dotknął — każdego na swój sposób. Samobójca był wszystkicm innem, ale nie szalonym. On — szalony Ani śladu. Umiał dobrze przeniknąć pytanie i dać odpowiedź z pełnym logicznym sensem.Antoni Moss był bar“(8)