„Obsługiwał to pięterko uśmiechnięty, siwy jak gołąb i jak gołąb niewinnie gruchający kelner, ubrany poza tym w alpakową czarną marynareczkę. Nie wiadomo czemu, przynosząc Leonowi śniadanie, zawsze nazywał go „panem dziedzicem". Poruszał się bezszelestnie w miękkich trzewikach przypominających pantofelki baletniczek. Nazajutrz po przyjeździe Leona przyniósł do numeru piwo i porter.
— Suszy pana dziedzica... — od razu serdecznie zagruchał. — Wciąż się zbiera na deszcz, czuję to w nogach, i dziś w nocy po prostu nie było czym oddychać. Ale niebo zwodzi, proszę pana dziedzica. Dziś z rana przetarło się trochę, a teraz znów chmurzy się i chmurzy. I co z tego... Na stare lata, proszę pana dziedzica, ja już niczemu nie dowierzam, nawet temu, że w nogach mi się odzywa... Nie ma w życiu w niczym pewności. Myślałem wczoraj, czy też pan dziedzic zdąży wrócić wieczorem z tej Częstochowy, czy raczej tam zanocuje Pan dziedzic tam ma krewnych
Dobrotliwy, białowłosy służący, zdaje się od wieków 148 należący do obsługi „Bristolu", bezszumnie ustawił piwo i porter na stole przed kanapą. Leon stał w oknie, od czasu do czasu patrząc na Wisłę.
— Już nie mam — odrzekł od okna.
— Rozumiem, rozumiem. Zwodna rzecz to nasze życie,, proszę pana dziedzica, och, zwodna. Na niczym nie można polegać. Swoim własnym nogom nie dowierzam. Czy mam wszystkie butelki otworzyć Może lepiej zostawię korkociąg, by nie wywietrzało niepotrzebnie. Mam do pana dziedzica wielką prośbę od naszego dyrektora. Prosił bardzo, żeby pan dziedzic to zrozumiał i do dyrekcji nie miał żalu.“(3)